หนังสือแนะนำค่ายศิลปะเดือนตุลา ๒๕๕๓

=ประชาชนที่ต้องการความช่วยเหลือ=

ในพื้นที่สุ่มเสี่ยงต่าง ๆ อาทิ ราชประสงค์ ,บ่อนไก่-ลุมพินี, ราชปรารถ ,ซอยรางน้ำ ,สามเหลี่ยมดินแดง ฯลฯ

สามารถแจ้งไปยังทางสถานีข่าว เนชั่น แชนเนล เพื่อช่วยประสานไปยังหน่วยงานช่วยเหลือที่เกี่ยวข้อง
กรุณาโทร.แจ้งหมายเลข 02-338-3251.023383677. 023383246. 023383333 ต่อ 7254

ท่านใดที่ติดอยู่ในบ้าน ต้องการอพยพจากพื้นที่ในการยึดครองของกลุ่มก่อการร้าย โปรดติดต่อ

... จะมีเจ้าหน้าที่เข้าไปช่วยเหลือครับ ฝากต่อด้วยครับ

หนังสือบันทึกค่ายสัตหีบ...ออกวางแจกแล้ว...

รายละเอียดคลิกสถานแสดงพันธุ์สัตว์น้ำระยอง

ทดลองให้แสดงที่หน้าเวปโรงเรียนครับ ทดลองๆ

คนโง่ขี่จักรยานทั้งหลายเตรียม...ตัว

ปั่นขึ้นเขาใหญ่ วันอังคารที่ ๑๐ พฤษจิกายน ๒๕๕๒

และกลางคืนกลางเต้นท์นอนเอาแรงที่ผากล้วยไม้

๘ โมงเช้าวันพุธที่ ๑๑ พฤษจิกายน ๒๕๕๒ เราจะเดินจากผากล้วยไม้ ไปน้ำตกเหวสุวัต

เตรียมตัวไว้ให้ดี คนโง่...ทั้งหลาย


=ครูแหลม...โง่ที่สุด=

ขอบพระคุณครับคุณพ่อน้องลูกโซ่...

สุขสันต์วันเกิด คุณต้นคับ
แข็งแรงๆ ทั้งกายทั้งใจนะคับ:)

Link: http://laemkom.multiply.com/journal/item/239/239

มีเด็กในโลกนี้อีกหลายคนที่ไม่เคยเห็นควายจริงๆ...

....ตามไปดูเลยครับ

ลาก่อนสิงคโปร์

วันศุกร์ที่ ๒๓ ตุลาคม ๒๕๕๒

เช้าวันศุกร์เด็กลงมาทานข้าวพร้อมกับกระเป๋าเดินทาง วันนี้เป็นันสุดท้ายแล้วที่เราจะใช้ชีวิตอยู่ที่สิงคโปร์
เด็กๆทานข้าวเช้ากันเสร็จแล้วเด็กๆรวมตัวกันอยู่ที่ด้านหน้าโรงแรม นั่งทำงานกันรอลุงโยโย่ขับรถมารับ เช้านี้มีเรื่องวุ่นวายหลายเรื่อง
“กระเป๋าตังค์หนูหาย” น้องผินบอก ครูแป๋มและเพื่อนช่สยกันตามหากระเป๋าตังค์ทั้งในห้องพัก ในกระเป๋าแต่ก็หาก็ไม่เจอ
“แม๊กซ์มีอะไรจะสารภาพกับครูแหลมมั๊ย” ครูแป๋มเกริ่นนำทางให้
“เอ่อ...ครูแหลมครับ...แม๊กซ์ทำสมุดสเก็ตภาพหาย” แม๊กซ์บอกด้วยน้ำเสียงไม่สู้ดีนัก
“หายได้ยังไง...แม๊กซ์รู้มั๊ยนี่คือสิ่งสำคัญ แะคือหัวใจของกรมาค่ายครั้งนี้” ครูแหลมดุแม็กซ์เสียงดัง แล้วให้แม๊กซ์นึกว่าลืมไว้ที่ไหน
“พี่มายด์ทำไม ไม่ดูแลน้อง” พี่มายด์พี่สาวที่แสนดีของแม็กซ์โดนดุไปด้วย
“แล้วทำไมทุกๆคนถึงไม่ช่วยกันดูแลซึ่งกันและกัน...ไม่เตือนกัน...เรามีกันแค่นี้...แค่ ๔๔ คน...วันนี้เราไม่ช่วยกันไม่ดูแลกัน แล้วใครจะมาช่วยเรา” ครูแหลมบอกเด็กๆ และสอนเด็กๆถึงเรื่องรักและสามัคคีกัน แบ่งปันกัน ทุกคนนิ่งเงียบฟังอย่างสงบ จนลุงโยโย่ขับรถมารับ เด็กๆเดินขึ้นรถอย่างเงียบๆ

ขึ้นมาบนรถป้าอ๋อยแนะนำเด็กๆให้รู้จัก “NEWater” นิววอเตอร์คือโรงงานบำบัดน้ำเสีย โดยการนำน้ำเสียมารีไซเคิลให้เป็นน้ำที่สามารถดื่มกินและใช้อุปโภคได้อย่างสะดวก สะอาด ปลอดภัยเทียบเท่าน้ำประปา และน้ำดื่มต่าง ๆ

พอมาถึง NEWater พวกเราทั้งเดินทั้งวิ่งกันเลยทีเดียวเพราะเรามาสายกันเล็กน้อย เจ้าหน้าที่เร่งเราให้เข้าไปในห้องชมวีดีทัศน์แนะนำเรื่องน้ำกับชีวิตชาวสิงคโปร์ จบแล้วก็พาไปชมห้องอื่นๆมีเจ้าหน้าที่บอกเล่าทุกขั้นตอนของการบำบัดน้ำเสีย

ขั้นตอนแรกคือการกรองแบบเมมเบรน (membranes) คือ การกรองดักสารมลพิษและแบคทีเรียที่มีขนาดใหญ่โดย micro filtration

ขั้นตอนที่ ๒ คือ ขั้นตอนการออสโมซิส การดูดซึมของน้ำ ซึ่งสารและแบคทีเรียขนาดเล็กจะถูกกักไว้ในแผ่นดักจับ เช่น เกลือ เชื้อโรค ไวรัส เป็นต้น ทำให้เหลือเพียงอนุภาคของน้ำเท่านั้น

ขั้นตอนที่ ๓ คือ การค่าเชื้อด้วยแสงอัลตราไวโอเลต เป็นการทำให้น้ำปลอดเชื้อโดยใช้รังสีอัลตราไวโอเลต

แม้วิทยาการจะพูดเป็นภาษาอังกฤษทั้งหมด แต่ในละขั้นตอนมีสื่อการเรียนรูปประกอบทำให้เด็กๆเข้าใจง่าย พออธิบายจบเจ้าหน้าท่ีก็แจกน้ำดื่มจาก NEWater ให้เด็กๆคนละขวดเป็นของที่ระลึก

ออกมาจาก NEWater เด็กๆก็มีของขวัญเล็กๆน้อยๆมอบให้ป้าอ๋อย เป็นการ์ดที่เด็กๆช่วยกันทำให้ป้าอ๋อยเป็นการขอบคุณที่ป้าอ๋อยช่วยดูแลเด็กๆทุกคน พอขึ้นรถไปก็ยังการ์ดให้ลุงโยโย่ด้วยเช่นกัน

๑๑ โมง ลุงโยโย่พาเด็กๆไปส่งท่ีสนามบิน Terminal 3 เด็กลำลาลุงโยโย่แล้วลากกระเป๋าเดินไปเช็คอินตั๋ว โหลดกระเป๋าขึ้นเครื่องบิน

เสร็จทุกอย่างแล้วป้าอ๋อยก็พาเดินไปขึ้นรถไปฟ้า เพ่ือจะไปทานข้าวกันที่ศูนย์อาหาร Terminal 2 รถไฟวิ่งเร็วทันใจมากๆเลยค่ะ เด็กๆสนุกกันใหญ่

ศูนย์อาหารที่สนามบินใหญ่มาก และที่สำคัญราคาไม่แพง เด็กๆไปเลือกซื้ออาหารมื้อสุดท้ายที่สิงคโปร์ทานกันอย่างอร่อย ส่วนป้าอ๋อยอยู่ส่งเด็กขึ้นเคร่ืองบินไม่ได้เพราะติดประชุมในตอยบ่าย เลยร่ำลาเด็กๆที่ศูนย์อาหารนี้เลย เด็กๆขอบคุณป้าอ๋อยและโอบกอดก่อนจากกัน

พอทานอาหารกันเสร็จก็เดินทางไปขึ้นรถไฟฟ้ากลับไปยัง Terminal 3 พวกเราเดินตรงไปที่ด่านตรวจคนเข้าเมือง ทุกคนผ่านเข้าไปได้ด้วยดี ยกเว้น “หนึ่ง” เจ้าหน้าที่ไม่ให้หนึ่งผ่านเข้ามาเพื่อนและคุณครูยืนลุ้นด้วยความตกใจ หนึ่งผ่านเข้ามาไม่ได้เพราะทำใบ ต.ม. สีส้มหายไป เจ้าหน้าที่ให้หนึ่งไปกรอกรายละเอียดใหม่แล้วปล่อยตัวเข้ามา พอหนึ่งมาเดินมารวมกับเพื่อนได้ ทุกคนก็ปรบมือยินดีกันลั่นสนามบินจนทุกคนมอง “เกือบไปแล้ว” ครูแหลมหัวเราะด้วยความโล่งใจ

พวกเราเดินไปที่ Gate E4 เพื่อรอเวลาที่จะไปขึ้นเครื่องบิน วางของวางกระเป๋าไว้รวมๆกัน ครูแหลมก็พาเด็กๆที่อยากไปซื้อช็อคโกแล็ต ซื้อขนมในสนสามบินเดินไปช้อปปิ้งกัน ส่วนที่เหลือก็นั่งทำงาน นั่งรอกันอยู่หน้าประตูทางเข้า

บ่าย ๒ โมง ๔๐ ทุกคนมารวมตัวกันอีกครั้งเพื่อเดินผ่านประตูไปขึ้นเครื่องบิน แต่ละก้าวที่เดินไปมันใกล้ประเทศไทยเข้ามาทุกที “คิดถึงบ้านจังเลย”

บ่าย ๓ โมงครึ่ง ตามเวลาของประเทศสิงคโปร์ สายการบินสิงคโปร์แอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ SQ 976 นำเด็กทั้ง ๔๔ ซน ทะยานขึ้นฟ้าบินข้ามน้ำข้ามทะเล อำลาประเทสสิงคโปรสู่ผืนแผ่นดินไทย
บนเครื่องบินหลายๆคนใช้เวลาในการหลับ รวมทั้งครูแป๋มด้วย หลายๆคนดูการ์ตูน เล่นเกมส์ ฟังเพลง

เวลา ๕ โมงเย็นตามเวลาของประเทศไทยเด็กๆทุกคนได้ก้าวเท้าลงเหยียบผืนแผ่นดินไทยอย่างปลอดภัย แต่เรื่องยังไม่จบเท่านี้

ครูแหลมพาเด็กๆเดินไปยังด่านตรวจคนเข้าเมือง “ทุกคนหยิบพาสปอร์ตขึ้นมา” ครูแป๋มตะโกนบอกเด็ก ทุกเปิดกระเป๋าและนำพาสปอร์ตมาถือไว้ในมือ
หันไปอีกมุมของสนามบินเด็กชายคนหนึ่งกำลังยืนใช้ความคิดทำหน้ายุ่ง ล่วงมือลงไปในทุกซอกทุกมุมของกระเป๋าสะพายหลัง กระเป๋าเสื้อ กระเป๋ากางเกง
“แม็กซ์...เกิดอะไรขึ้น...อย่าบอกนะว่า...” ครูแป๋มปรี่เข้าไปหาแม๊กว์ทันที พี่แก้มก็วิ่งเข้ามาช่วยกันหา แม๊กซ์เทของทั้งหมดออกจากกระเป๋ารื้อค้นของกระจัดกระจายแต่ก็ไม่เจอ
“พาสปอร์ตของแม๊กซ์หายครับ” แม๊กซ์บอกด้วยเสียงสั่นเครือ ครูแป๋มรีบวิ่งกลับไปที่เครื่องทันที และได้แต่ภาวนาว่า “ขอให้เจอ...ขอให้เจอ” แล้วคำขอก็เป็นจริง เจ้าที่กำลังถือพาสปอร์ตของแม๊กซ์ออกมาพอดี ครูแป๋มรีบแจ้งชื่อเจ้าของพาสปอร์ตและขอบคุณเจ้าหน้าที่ แล้ววิ่งกลับมาส่งพาสปอร์ตให้แม๊กซ์ “โล่งออกกันทั้งครูและนักเรียน”

เด็กๆไปรวมพลกันครั้งสุดท้ายหลังจากพี่ๆช่วยกันยกกระเป๋าให้น้องๆเรียบร้อยแล้ว ครูแหลมมีสิ่งเล็กๆน้อยที่จะพูดกับเด็ก เป็นการกล่าวอำลากันครั้งสุดท้ายก่อนจากกัน เด็กๆนั่งฟังด้วยอาการเงียบสงบ สุดท้ายครูแหลมขอกอดเด็กๆทุกคนก่อนจากกัน ทุกความรักและความอบอุ่นในอ้อมกอดทำเอาหลายคนน้ำตาซึม ภาระหน้าที่ในการดูแลเด็กๆในครั้งนี้ใกล้จะจบลงแล้ว

เด็กจัดแถวกันอย่างเป็นระเบียบอีกครั้งแล้วเดินตามครูแหลมออกไป เมื่อก้าวแรกที่ครูแหลมนำเด็กๆพ้นประตูออกมา เสียงเฮของคุณพ่อ คุณแม่ดังไม่ขาดสาย ทุกใบหน้าล้วนมีแต่รอยยิ้ม

ครูแหลมส่งเด็กๆทุกๆคนให้ถึงมือคุณพ่อ คุณแม่ “ต่อไปนี้หมดหน้าที่ครูแหลมแล้ว” ครูแหลมกล่าวอำลาเด็กๆอีกครั้งก่อนปล่อยทุกคนเดินไปสู่อ้อมกอดของพ่อ แม่ด้วยความคิดถึง คุณครูยืนดูทุกครอบครัวที่โผลเข้าหากันอย่างมีความสุข

ทุกๆวินาทีที่คุณครูพาเด็กๆทุกคนก้าวขาออกจากประเทศทุกลมหายใจของคุณครูคือลมหายใจของ ๔๔ ชีวิตที่คุณครูต้องดูแล และรับผิดชอบ บัดนี้คุณครูพาลูกๆส่งคืนอ้อมอกของคุณพ่อ คุณแม่ได้อย่างปลอดภัย คุณครูรู้สึกเหมือนมีลมหายใจเป็นของตัวเอง และยิ้มได้อีกครั้งเพราะการทำค่ายในครั้งนี้จบลงได้ดวยดี



ขอบพระคุณคุณพ่อคุณแม่ทุกท่านในความไว้วางใจที่ยิ่งใหญ่
ขอบใจเด็กๆที่น่ารักทุกคน กับความทรงจำดีๆในสิงคโปร์ ถึงแม้บางครั้งคุณครูจะดุบาง และดุมากเป็นพิเศษ แต่ทั้งหมดคือความห่วงใยทุกเสียวนาที ยิ่งไกลยิ่งห่วง ยิ่งไกลยิ่งกังวล พ่อแม่ห่วงลูกๆมากแค่ไหน คุณครูผู้ซึ่งคอยดูแลห่วงมากยิ่งกว่าหลายเท่า “คิดถึงกันบ้างนะคะเด็กที่น่ารักของคุณครู”
ขอบพระคุณพี่นะที่ช่วยคุณครูดูแลเด็กๆและเป็นธุระให้ทุกเรื่องตั้งแต่ในประเทศไทยจนถึงสิงคโปร์
ขอบพระคุณป้าอ๋อยที่ใจดีของเด็กๆนอกจากเป็นไกด์นำเที่ยวแล้วยังมาเป็นพี่เลี้ยงเด็กให้คุณครูด้วย
ขอบคุณลุงโยโย่ที่ขับรถรับเด็กๆทุกๆวัน
ขอบพระคุณทุกสิ่งทุกอย่างบนโลกใบนี้ที่มอบความสุขใจให้กับทุกๆครอบครัวของชาวศิลปะแหลมคม

ขอบพระคุณด้วยความเคารพจากใจ
ขอบพระคุณมากค่ะ
ครูแป๋ม


ลูกๆ ๔๔ คน จากคุณพ่อ คุณแม่ ๔ คืน ๕ วัน
ไกลออกไปสู่ที่เคย...สู่แดนไกล...ประเทศสิงคโปร์
เป็นครั้งแรก...ของลูกๆหลายๆคน
ได้เรียนรู้...วิถีชีวิต...ที่มีระเบียบวินัย...
ได้เห้นบ้านเมืองที่สะอาด...สะอ้าน...
ได้เห็นความทันสมัย...ที่ไม่ฟุ้งเฟ้อ...แต่พอดี...พอควร...
ได้ล้ิมรสอาหารที่ไม่คุ้นลิ้น...ไม่เหมือนที่แม่ทำ
ได้รู้จักคำว่าเพื่อน...รู้ว่า...พี่น้องต้องรักกัน
รู้จักช่วยเหลือน้องๆ...รู้รักสามัคคี
ฝันได้ต้องทำได้...เสียสละ...และแบ่งปัน
กล้าหาญ...ตัดสินใจได้...ฉลาดเรียนรู้...ตลอดเวลา
อนาคตของชาติ...ที่เราพึ่งได้...ทำวันนี้ให้ดีที่สุด
ไม่มีวันข้างหน้า...ชีวิตสั้นนัก...แต่...ศิลปะยืนยาว
พรุ่งนี้...ครูแหลม...ก็ตายแล้ว
ลูกๆ...ต้องอยู่...สร้างสังคมให้ดี...ตลอดไป

ทำความดี...นะครับ
ส่งความคิดถึงกัน...นะครับ
ครูแหลม

๔๔ ซนเรียนรู้วิถีชีวิตชาวจีน ดูงานศิลปะ

วันพฤหัสที่ ๒๒ ตุลาคม ๒๕๕๒

เช้านี้เด็กๆดีใจที่ลุงโยโย่มารับเด็กๆอีก วันนี้ในช่วงเช้าป้าอ๋อยจะพาพวกเราไปเรียนรู้ศิลปะวัฒนะธรรมของชาวจีนในย่านไชน่าทาวน์

๙ โมงเช้าลุงโยโย่ขับรถพาเด็กๆมาส่งที่วัดเขี้ยวแก้ว (Buddha Tooth Relic Temple) เราจะไปนมัสการพระบรมสารีริกธาตุ ส่วนพระทนต์ (ฟัน) ของพระพุทธเจ้า และชมความงดงามของสถาปัตยกรรมจีน

เมื่อเดินเข้ามาด้านในเด็กๆรวมทั้งคุณครูถึงกับยืนอึ้งกับสิ่งสวยงามที่อยู่ด้านใน ทุกๆส่วนูกจัดตกแต่งไว้อย่างสวยงามลงตัว เราเดินจากด้านหลังทะลุมาด้านหน้า ครูแหลมพาเด็กๆนั่งลงกราบพระพุทธรูปที่ประดิษฐานอยู่ด้านใน ทุกๆคนพนมมือท่องนะโม ๓ จบ และสวดมนต์แบบง่ายๆ จบแล้วก็นั่งสมาธิกันประมาณ ๕ นาที

จากนั้นป้าอ๋อยก็พาเด็กๆไปยังชั้น ๔ ไปดูพระบรมสารีริกธาตุของพระพุทธเจ้า ในห้องนี้เด็กๆต้องใช้ความเงียบสูงเพราะมีหลายๆคนมานั่งสมาธิอยู่ด้านใน เราได้มองแต่ภายนอกเพราะส่วนของพระบรมสารีริกธาตุถูกจัดเก็บไว้อย่างดีภายในห้องกระจกใสที่ตกแต่งอย่างวิจิตรงดงาม เด็กได้มองเห็นชิ้นส่วนของพระทนต์ชัดๆผ่านจอ LCD ที่ทางวัดถ่ายภาพไว้ให้
เด็กๆนั่งสเก็ตรูปอยู่พักใหญ่ด้านใน สักพักครูแหลมก็เรียกรวมแล้วพาขึ้นไปชมความงามของ “กรงล้อธิเบต” บนชั้นดาดฟ้า

จากนั้นก็ค่อยเดินลงบันไดมาทีละชั้น...ทีละชั้น...จนมารวมพลกันอีกทีที่หน้าประตูทางเข้า คุณครูถ่ายรูปรวมเด็กๆแล้วให้ป้าอ๋อยนำทางเด็กๆเดินเข้าไปใน “ไชน่าทาวน์”

ก่อนจะปล่อยเด็กๆเดินซื้อของเราเข้าไปชมใน Chinatown Heritage ด้านในจัดแสดงวิถีชีวิตชาวจีนได้อย่างละเอียดและเหมือนจริง ข้าวของเครื่องใช้ต่างๆที่นำมาจัดแสดงส่วนใหญ่คือของที่เคยผ่านการใช้งานในชีวิตประจำวันของชาวจีนมาแล้วจริงๆ

ออกมาจาก Chinatown Heritage คุณครูก็ปล่อยให้เด็กๆเดินซื้อของฝาก ของที่ระลึกกัน ปล่อยให้เด็กๆเดินกันเองและนัดเวลามาเจอกัน วันนี้เรามาแต่เช้าคนยังไม่เยอะ เลยดูแลเด็กๆได้แบบง่ายๆ เด็กๆแยกย้ายกันเดินซื้อของตามใจชอบ ของที่ซื้อส่วนใหญ่ก็จะเป็นจะเป็นพวกพวงกุญแจ กรรไกรตัดเล็บที่เป็นรูป Merlion ราคาไม่แพงค่ะ ช้อปปิ้งกันเสร็จก็เดินกลับไปที่รถค่ะ ป้าอ๋อยจะพาเด็กๆไปทานข้าวกลางวันกัน

ลุงโยโย่มาส่งเราที่ร้าน “Kopitiam” เป็นศูนย์อาหารสำหรับทุกคน ช่วงที่เรามาทานข้าวกันเป็นช่วงพักเที่ยงของชาวสิงคโปร์พอดี วันนี้ในร้านคนแน่นพอสมควรเราเลยออกมานั่งทานอาหารกันด้านนอกซึ่งมีโต๊ะจัดไว้ให้เรียบร้อยแล้ว ทานข้าวริมถนนได้บรรยากาศไปอีกแบบค่ะ
เด็กๆวางกระเป๋าไว้ที่เก้าอี้แล้วเดินเข้าไปเลือกอาหาร ราคาไม่แพงมากค่ะ เริ่มต้นที่ ๓ เหรียญจนไปถึง ๑๐ เหรียญ เด็กๆเก่งมากค่ะช่วยเหลือตัวเองได้ดี ได้อาหารมาก็มานั่งทานกันอย่างอร่อย เด็กๆบาคนใช้วิธีเดิมๆคือ หุ้นกันซื้อแล้วแบ่งกันทาน ดีมากค่ะเพราะอาหารแต่ละจานขนาดบิ๊กไซด์ทั้งนั้นเลย แต่ไม่ว่าจะจานใหญ่แค่ไหน เรือบินของเราก็ทานข้าวมื้อละ ๒ จานอยู่ดี
คุณครูปล่อยเด็กๆทานอาหารกันอย่างสบายๆ ใช้เวลาอยู่ที่นี่ประมาณ ๑ ชั่วโมงก็ออกเดินทางกันต่อ

เด็กๆเข้าแถวเดินตามป้าอ๋อยไป Singapore Art Museum อยู่ไม่ไกลจากตรงนี้มากนัก เด็กๆเดินไปพร้อมส่งเสียง “เย้...เย้...” ตลอดทาง พอไปถึงครูแหลมก็รวมเด็กๆถ่ายรูปกันด้านหน้าก่อนแล้วจึงเดินเข้าไป

ภายในมีงานศิลปะจัดแสดงไว้มากมายครูแหลมพาเดินชมไปอธิบายไป เด็กๆฟังอย่างตั้งใจและช่วยกันเสนอความคิดเห็นว่างานศิลปะที่เด็กๆเห็นนั้นกระทบใจเด็กๆอย่างไร
งานศิลปะแต่ละชุดสวยงามมากค่ะ คุณครูอยากจะหยุดและนั่งมองอยู่นานๆแต่ด้วยภาระและหน้าที่แล้วทำไม่ได้ ต้องคอยมองงานศิลปะและเด็กๆสลับกัน...งดงามแบบแปลกๆ

ครูแหลมพาเด็กๆเดินชมได้ประมาณ ๕ ห้องแล้วเดินลงมาดูงานประติมากรรมด้านล่าง เด็กๆหยุด สเก็ตภาพอยู่นานค่ะ เพราะรูปปั้นที่ตั้งอยู่ตรงนี้น่ารักมากค่ะ เป็นงานประติมากรรมคนอ้วนน่ารัก น่ากอด

ออกจาก Singapore Art Museum เราเดินไปกันต่อที่ 8Q ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของ Singapore Art Museum แต่อยู่กันคนละฝั่งถนน งานแต่ละชิ้นสวยงาม น่าสนใจ น่าค้นหาไม่แพ้กัน เด็กเดินชมงานศิลปะอยู่นานเลยค่ะ

บ่าย ๓ โมงกว่าๆลุงโยโย่มารับเด็กๆไปช้อปปิ้งที่ห้างมุสตาฟา ในย่านลิตเติ้ลอินเดีย ในห้างน้ีมีของขายเยอะแยะมากๆและถูกกว่าทุกๆที่ ส่วนใหญ่เด็กๆจะซื้อเป็นช็อคโกแล็ตกัน คนละถุง ๒ ถุง เดินหิ้วกันไป ใช้เวลาอยู่ที่นี่ประมาณ ๑ ชั่วโมงก็เดินออกไปขึ้นรถเราจะไปทานข้าวเย็นกันค่ะ

มื้อเย็นวันนี้ป้าอ๋อยพาเด็กๆไปทานปูที่ Gold Coast Seafood Restaurant ชิมปูผัดสไตล์สิงคโปร์อันเลื่องลือ อร่อยมากเลยค่ะ

กลับมาเด็กๆมีการแสดงกันนิดหน่อย ครูแหลมนัดเจอเด็กๆตอน ๒ ทุ่ม และคืนนี้เด็กๆจะได้เล่นน้ำกันด้วย ๒ ทุ่ม การแสดงก็เริ่มขึ้น พี่โตๆมีละครมาเล่นให้น้องๆดู ละครที่จะแสดงวันนี้คือเรื่องหนูน้อยหมวกแดง พี่ๆเล่นตลกน้องๆหัวเราะชอบใจ สนุกดีค่ะ



















ของวันพฤหัสเอามาส่งแล้วค่ะ